contact+32 (0)475.61.45.23

Columns: ook dat kan

Uit het leven gegrepen, echt gebeurd...

Op deze plek delen we leerijke anekdotes met jullie.

Er is veel mogelijk.

Wat is het toppunt van (NLP) rapport ?

Een vrouw, al meer dan vijftien jaar getrouwd, heeft nooit anders gekend. Haar man was een verstokte roker. Dat vond ze niet fijn. Niet omdat het huis vol rook was. Hij ging buiten staan. Dat vond ze vervelend. Hij kon dan zo maar opstappen en buiten staan. Het was precies alsof met het roken ook zijn wereld miste.

Wat doet deze vrouw? Op een dag besluit ze om te stoppen met zeuren. Ze dacht na wat ze kon doen om dit te veranderen. Ze bedacht de erg onorthodoxe en ongezonde methode: ze is beginnen mee roken. Niet om de man te pesten, maar om contact te maken met hem. Een bewuste keuze. Een gedurfde keuze. Vanuit gezondheidsstandpunt af te raden, maar vanuit moed en patroondoorbrekende wil, erg gewaagd. Deze vrouw deed een experiment. Ze meende het.

Door mee te roken kom je in de wereld van een roker. Er ging een heel nieuwe wereld voor haar open. Het hoeft niet te verwonderen dat in deze periode zij elkaar meer zijn beginnen waarderen. Twee jaar heeft ze mee gerookt. Telkens als ze buiten gingen staan, geraakten ze op een bijzondere manier aan de babbel.

Na twee jaren roken, voelde de vrouw op een goede dag dat ze geen zin meer had in roken. Ze is er dan ook mee gestopt en dat was geen probleem. Roken was een keuze. Daarna is er iets heel bijzonders gebeurt: de man is ook gestopt. Dat was heel wat moeilijker. In de plaats van te roken gingen ze samen een wandelingetje doen...en weer babbelen. Dat alles vertelde ze me met een luchtigheid en vrijheid.

 Er is veel mogelijk.

Overtuigen hoeft niet, ouders zeggen toch altijd ja

Aan tafel:

Dochter van twaalf: ik wil een gsm (mobieltje).

Pa (luid): belachelijk, je hebt dat toch niet nodig.

Dochter (verontwaardigd): iedereen in school heeft er één.

Pa: iedereen?

Dochter (in de verdediging): op één na.  Wij worden echt een uitzondering.

Pa (sceptisch): en waarvoor heb je dat mobieltje nodig?

Dochter: wel binnenkort hebben we examen en dan kunnen we bellen dat we klaar zijn, dan moeten we niet zo lang op de bus wachten.  En als jij wat later thuis komt van je werk kun je ons verwittigen.

Pa: tja, dat klinkt redelijk, dat kan nuttig zijn. Alé dan, ik zal maar toegeven zeker.

Dochter: ja tof.

...  Een week later was het mobieltje er.  ... Gebiologeerd spelletjes spelen en sms’jes versturen.

Er is veel mogelijk.

'kijk, ik heb mijn angst verloren'

Op een zondag wandel ik langs de zee. Het is kouder geworden. Een kind staat met zijn opa naar de zee te kijken. Terwijl ik nader zie ik hoe het kind met zijn laarsjes in het water gaat staan. Precies op het moment dat ik beiden voorbij wandel, hoor ik het blije kind zeggen: ‘Opa, kijk, ik heb de angst voor de zee verloren’. Er ging dadelijk een ontroering door me heen. Ik hoorde net achtermij de opa zeggen: ‘neen kevin, overwonnen, je hebt je angst overwonnen’. Hij benadrukte het woord overwonnen.

Mijn hart ging dadelijk de ander kant op. ‘Ai’ dacht ik ‘wat jammer dat de opa niet even iets helemaal anders zei. De opa had kunnen zeggen: ‘prachtig’. Hij had er ook nog een les aan kunnen toevoegen: ‘prachtig, je ziet, dat dingen vanzelf gaan hé’ of iets moeilijker: ‘zie je Kevin, voor je het goed beseft, ben je een angst of probleem verloren.’

Ik wandelde verder en toen ging het heel snel in mijn filosofisch kopje. Ik vond het een gemiste kans van opa. Hier wordt het kind aangeleerd dat je moet vechten en overwinnen. Het gebeurt ongemerkt maar later gaat Kevin hardnekkig ten strijde trekken tegen allerlei dingen. Terwijl het alternatief een nieuw patroon van zelfsturing zou kunnen zijn: zorgen dat moeilijke dingen verloren geraken – loslaten zonder dat je het zelfs beseft, vergeten!

Maar toen kwam mijn hart terug: ‘toch mooi hé. Opa en kleinkind staan aan zee. Het kind zegt iets. En dan voltrekt zich het ritueel van opvoeden. Opa corrigeert. Het is een inwijding in de taal van onze cultuur.

Er is veel mogelijk.